IN HET NIEUWS

Een volkszanger voor 9000 euro per half uur, dure bierinkoop en prijzige beveiliging: dorpsfeesten in de regio stuiten op enorme kostenposten. Betekent dat stress om de toekomst? Niet in Buurse, een Twents dorp met 1500 inwoners. „De enige die zich druk maakt, is de compressor.”

In de feesttent van het Buurser Volksfeest hangt een frituurgeur. Vijfhonderd borden Wienerschnitzel met patat worden uitgeserveerd op hoge, houten tafels, terwijl Duitse schlagermuziek uit de boxen klinkt.

Het hele weekend is het feest in het weiland aan de rand van Buurse. Grond die een lokale boer beschikbaar stelt. De boer vraagt geen cent voor het gebruik van zijn land. Hij gunt de gemeenschap hun feest. Al krijgt hij wel een vergoeding voor het beschadigde gras dat hij straks niet kan verkopen. Zo blijft het jaarlijkse evenement overeind: iedereen draagt een steentje bij.

Ook dit jaar komt Buurse er weer stressvrij doorheen. Zelfs zonder één bezoeker zou de organisatie niet in de problemen komen, stelt voorzitter Martijn Wijlens. De stichting staat er financieel ‘hartstikke gezond’ voor en is goed verzekerd tegen onvoorziene omstandigheden zoals extreem weer.

„Wij maken ons niet druk, hè? Nee. De enige die zich hier druk maakt, is de compressor”, grapt Wijlens. Hij geeft samen met bestuurslid Nathalie Roekevisch een inkijkje in de financiën.

Alles bij elkaar kost het driedaagse Buurser Volksfeest zo’n 150.000 euro. De grootste kostenpost is de drankinkoop, gevolgd door de artiesten. Volkszanger Jannes vraagt ruim 9000 euro voor een optreden van een halfuur. Ja, dat tikt aan. Maar dan is het wel één groot feest in de tent.

Hoewel het dorpsfeest in Buurse op rolletjes loopt, ondervindt de organisatie dat de regelgeving strenger wordt. Van vluchtplannen tot alcoholbeleid en weerscenario’s: alles moet zwart op wit in de evenementenvergunning, die bij de gemeente ligt.

Strikte veiligheidseisen betekenen grote kostenposten. Want waar de organisatie vroeger gewoon zelf een oogje in het zeil hield, is tegenwoordig professionele beveiliging verplicht: dat kost ‘een dikke’ 5000 euro in totaal.

Er moet dus ook geld verdiend worden. En dat gebeurt natuurlijk vooral aan de bar: drankverkoop is de grootste inkomstenbron van het Buurser Volksfeest. Eén consumptiemunt, en dus een biertje, kost 2,80 euro. Ook ticketverkoop is nodig om de begroting rond te krijgen: 15 euro op vrijdag en zaterdag, 10 euro op zondag.

Na aftrek van ‘een buffertje’ vloeit het bedrag dat de stichting overhoudt terug naar zo’n twintig verenigingen in het dorp. „Alles wat we verdienen, geven we terug aan het dorp”, zegt Wijlens.

En zo geldt dat ook voor andere dorpsfeesten in de regio. Neem Bentelo, waar het geld dat overblijft na een evenement, ook steevast terugvloeit naar de gemeenschap.

De verklaring? Volgens het bestuur zit het elkaar helpen in de volksaard. „Je doet het gewoon samen”, zegt Roekevisch. Die saamhorigheid reikt bovendien tot buurdorp Haaksbergen: over en weer tappen vrijwilligers bier bij elkaars dorpsfeesten.

Maar niet overal is er zoveel animo. Het tekort aan vrijwilligers is voor veel dorpsfeesten in het land een probleem, blijkt uit een enquête van de Landelijke Vereniging voor Kleine Kernen (LVKK) onder 130 dorpsfeesten en -festivals.

De helft van de organisatoren noemt het gebrek aan vrijwilligers een directe bedreiging voor het voortbestaan van hun evenement. Vrijwilligers haken af door de toenemende administratieve last, en één op de drie organisaties twijfelt of hun feest over vijf jaar nog bestaat.

„Dorpsfeesten zijn kwetsbaar door regeldruk”, zegt Maarten Koreman, coördinator beleid bij de LVKK. „Onderdelen die de meeste rompslomp met zich meebrengen, sneuvelen het eerst. Denk aan een optocht met strikte veiligheidsvoorschriften.”

Veiligheid is belangrijk, maar regels schieten volgens de LVKK soms door. Als voorbeeld noemt Koreman een kerkdienst die eenmalig in de feesttent wordt gehouden in plaats van in de kerk. „Dan moet er ineens EHBO aanwezig zijn, terwijl dat in de kerk zelf nooit nodig is. De menselijke maat raakt dan zoek.”

Met strikte regels willen overheden voorkomen dat zij de schuld krijgen als er iets misgaat op een evenement, aldus Koreman. „Ze timmeren alles dicht. Maar dan verschuif je het risico naar de samenleving.”

LVKK pleit daarom voor fors minder bureaucratie voor kleine evenementen en meerjarige vergunningen, zodat organisaties niet elk jaar opnieuw ‘de hele papiermolen door hoeven’.